"سروش نزاهی" از شاعران جوان خوزستانی‌است که در بخش نقد و شعر سال‌های زیادی‌ در حال کار است. مجموعه شعر "حالم را از خودت بپرس" از دستاوردهای او است.

 به گزارش حبیب خبر، "نزاهی" در گفت و گو با "ابوالفضل جانکی" درباره شعر و شاعران به ویژه جوانان سخن گفت و ابراز نگرانی از تاخت و تاز هوش مصنوعی در وادی ادبیات و دیگر بخش ها و همچنین بهار خوانش کتاب که دارد رنگ پاییز به خود می گیرد!

 با هم این گفت و گوی را بخوانیم:

 * وضعیت شعر خوزستان را چگونه ارزیابی می‌کنید؟

 اگر بخواهیم از زاویه‌ی دانش گاهی به شعر استان نگاه کنیم، باید بگویم که این روزها خوزستان در تلاش هست تا رسالت خود را به شعر ادا کند. چه در برگزاری نشست های ادبی چه در کشف پدیده‌های نوظهور.

اسب شعر در خوزستان در حال حرکت و تاختن است تا موفقیت خود را در طول تاریخ ادبیات کشور امتداد دهد چرا که خوزستان همیشه شایستگی خود را با شناسایی تیزهوشان ادبی در جایگاه‌های سخت اجتماعی ثابت کرده‌است.

 * راه خروج از‌ بن‌بست‌های ادبی چیست؟

 در هر زمانی با بررسی زمینه‌ی بن‌بست‌ها تشخیص راه خروج نشدنی نیست.

 به نظر می رسد، پرچمدار خروج از چالش‌ها، توجه به شاعران جوان و اعتماد به پدیده‌های نوظهور ادبیات هست که با نگاه و زاویه تازه در هر شاخه‌ی ادبی، دفتر ادبیات را ورق می‌زنند. با این‌که عدالت در ارایه تریبون در سطح کشور، تهیه فضاهای آموزشی و تشکیل و حمایت مدیران بخش ادبیات از جوانان می‌تواند نقش بسیاری داشته باشد.

* وضعیت شعر جوانان را چگونه می‌بینید؟ چه راه‌هایی برای تقویت شعر آنان می بینید؟

این روزها و در شعر روزگار ما، شعر جوان و جوانان، هم جای ستایش دارد هم نگران کننده‌‌ است؛ ولی آنچه که بر همگان مشهود هست شعر نسل به نسل از نیاکان ما سینه به سینه، به جوانان رسیده و به نظر می‌رسد شایستگی ادبی در جوانان ما پابرجاست و این جای خوشحالی دارد.

نگرانی بنده از آن است که با رشد تکنولوژی این روزها شاهد بی خوانشی کتاب و ظهور هوش مصنوعی هستیم که سبب کاهش کیفیت بنیادین آثار ادبی می‌شود. به گونه ای که احساس می شود بهار خوانش کتاب دارد رنگ پاییز به خود می گیرد!

البته هوش مصنوعی شاید بتواند در شاخه‌های مالی، اقتصادی یا مدیریتی کمک کننده باشد اما در ادبیات و هنر به دلیل درک نکردن احساسات انسانی هرگز نمی‌تواند کاری از پیش ببرد.

*وضعیت شعر آزاد کشور را چگونه می‌بینید؟ آیا درحال تکرار هستیم یا به نوآوری رسیده‌ایم؟

شعر آزاد کشور به ویژه شعر استان در ابتدای دهه‌ی اخیر با حضور جوانان و برگزاری جشنواره‌های ادبی و ... تا اندازه ای امیدوار کننده به نظر می‌رسد اما با توجه به اینکه ما از دهه هفتاد در حال تکرار هستیم و توان این رشته‌های امید متغیر کننده به نظر نمی‌رسد سخت است که بگوییم دچار نوآوری شده‌ایم. اما با رعایت اصول فنی و مدیریتی در ادبیات می‌توانیم در سال‌های پیش رو به پوست اندازی هنری فکر کنیم.

*یک شاعر باید در چه زمینه هایی شعر بسراید؟ شعر باید در خدمت شاعر باشد یا شاعر در خدمت شعر؟

رسالت هنر می پذیرد که شعر باید در ابتدا شعر باشد و در مرحله‌ی بعد اگر به این نقطه‌ی هویتی از خود رسید صلاحیت آن را پیدا می‌کند که در هر موضوع و هر زمینه ای قرار بگیرد چرا که مضمون و موضوع جزو انتخاب‌ها و حقوق طبیعی و نخستینگی هنرمند است.

افزون بر این همیشه در طول تاریخ ادبیات این شاعران بودند که با خدمت به پدیده‌های ادبی مفهوم شعر را در معنای خاص کلمه بالا بردند. البته در نقطه‌ی مقابل شعر در جاهایی افزون بر شاعران، شعر دوستان و مردم در بالابردن سطح معنوی جامعه و ارایه سرمشق و الگو به شاعران بی‌همتا بوده و هستند.

*چقدر از یک شعر می‌توند کوششی باشد؟

شعر در مرحله‌ی نخست و ذات کلمه جوششی است؛ یعنی شاعر با ذوق ادبی و الهام آغاز به سرایش می‌کند؛ در نقطه‌ای چه در غم چه شادی و چه در همه احوال انسانی آستانه تحمل شاعر به چیزی بالاتر از سطح تحمل خود دچار که شود؛ به نوشتن روی می آورد. پس از پایان سرایش، چکش کاری، نقد و ویرایش با رویکردی کوششی به اندازه مرحله‌ی جوشش شعر برای اثر ادبی حیاتی به نظر می‌رسد.

* زیست شاعرانه چه کمکی به شاعر می‌کند؟ باید چه کار‌هایی برای بهبود سرایش شعر به کار برد؟

زیست شاعرانه و اینکه یک انسان راه زندگی خود را در عبور از جنگل معنویات قرار دهد یا خیر، تاثیر بسیاری در تولید و کیفیت آثار ادبی دارد. افزون بر آن خوانش و نوشتن فراوان، حضور در انجمن‌های ادبی، نقد پذیری و ارتباط با پیشکسوتان شعر استان و کشور در بستر دوره‌های آموزشی می‌تواند نقش بسیاری در بهبود سرایش شعر داشته باشد.