رییس دانشگاه شهید چمران اهواز، با اشاره به نقش سرمایه انسانی در توسعه، بی توجهی به انسان و آموزش را به طور مستقیم سبب توسعه نامتوازن بیان می کند.

به گزارش پایگاه خبری- تحلیلی حبیب خبر، دکتر "علی حسین حسین‌زاده"، در نشست تخصصی"توسعه خوزستان؛ فرصت‌ها و چالش‌ها" در نمایشگاه دستاوردهای هفته دولت در اهواز از رویکرد سنتی به توسعه انتقاد کرد.

۱- انتقاد از رویکرد سنتی به توسعه

دکتر حسین‌زاده در ابتدای صحبت‌های خود به یک نقد اساسی اشاره می‌کند: برنامه‌های توسعه‌ای در ایران، به ویژه در استان خوزستان، همچنان بر اساس رویکردهای قدیمی و مبتنی بر منابع مادی (نفت، گاز، آب) تدوین می‌شوند. او این دیدگاه را منسوخ و ناکارآمد می‌داند و آن را به دوران جلال آل‌احمد و حتا پیش از انقلاب مربوط می‌داند.

نکته کلیدی: به عقیده ایشان، نگاه صرفاً به منابع طبیعی و ثروت‌های اقتصادی برای توسعه، از یک نقص رویکردی رنج می‌برد و نتایج آن به شکل نبود توازن و توزیع ناعادلانه ثروت در جامعه نمود پیدا می‌کند. این رویکرد، توسعه را به هدفی برای کسب ثروت مادی محدود می‌کند، در حالی که اهداف عمیق‌تر و پایدارتر نادیده گرفته می‌شوند.

۲- تأکید بر محوریت «انسان» و "سرمایه انسانی"

محور اصلی سخنرانی دکتر حسین‌زاده، تغییر کانون توجه از منابع مادی به انسان است. او باور دارد که در دو دهه اخیر، رویکردهای توسعه در جهان دچار تحول شده و تمرکز به جای ثروت‌های مادی، به سرمایه‌های اجتماعی و انسانی معطوف شده است.

نقش سرمایه انسانی در توسعه: دکتر حسین‌زاده سرمایه انسانی را مهم‌ترین دارایی یک کشور می‌داند. او با اشاره به وجود حدود چهار میلیون دانشجو در ایران و ۶۰ هزار داوطلب کنکور در خوزستان، این پتانسیل عظیم را یک ثروت خدادادی می‌نامد که شوربختانه کمتر به آن توجه شده است.

نمونه بسودنی: او با بیان نمونه تکان‌دهنده از شهری در خوزستان با منابع نفتی که تعداد داوطلبان رشته ریاضی آن صفر است، نشان می‌دهد چگونه بی توجهی به انسان و آموزش، به طور مستقیم به توسعه نامتوازن منجر می‌شود. این نمونه، به روشنی پیامد‌های غفلت از سرمایه انسانی را به تصویر می‌کشد.

۳- نقش دانشگاه در تربیت نیروی متخصص و تولید دانش

دکتر حسین‌زاده به عنوان رییس دانشگاه، به نقش دانشگاه در تربیت نیروی متخصص و کمک به توسعه استان اشاره می‌کند. با این حال، او به طور تلویحی بیان می‌کند که این نقش تنها زمانی محقق می‌شود که رویکرد کلان توسعه کشور و استان تغییر کند.

چالش موجود: او یادآور می شود که دانشگاه‌ها، با وجود ظرفیت بالای انسانی (دانشجویان و استادان)، اکنون به دلیل رویکردهای سنتی توسعه، نتوانسته‌اند به طور کامل فاصله میان پژوهش‌های خود و نیازهای واقعی جامعه و صنعت را از بین ببرند.

۴- پیشنهاد برای آینده: تغییر رویکرد و مشارکت عمومی

دکتر حسین‌زاده در پایان سخنان خود، راهکاری برای پیروزی بر چالش‌های موجود ارایه می‌دهد:

اعتماد و مسوولیت‌دهی: او تأکید می‌کند: باید به نیروی انسانی دریابنده و آموزش‌دیده اعتماد کرد و به آن‌ها مسوولیت داد و در عین حال آن‌ها را پاسخگو کرد. این رویکرد به معنای واقعی کلمه، بستر توسعه پایدار را فراهم می‌کند.

پذیرش رویکردهای نوین توسعه: او از لزوم آشنایی و به‌کارگیری رویکردهایی سخن می‌گوید که بر پایه تجربیات موفق سایر کشورها و با محوریت انسان و فناوری‌های جدید بنا شده‌اند.

گفت و گو و نقد مستمر: او برگزاری این‌گونه نشست‌ها را ضروری می‌داند، چرا که معتقد است: گفت و گو و نقد، از مبانی اصلی امر توسعه است و باید پیوسته ادامه پیدا کند.

در مجموع، تحلیل دکتر حسین‌زاده فراتر از یک بحث دانشگاهی، یک فراخوان برای تغییر الگوی فکری در بخش توسعه است که بر ارزش‌گذاری واقعی به انسان و نقش محوری او در پیشرفت پایدار تأکید می‌کند.