*"مسعود پزشکیان" در جمع فعالان اقتصادی گفته است: "کردستان می‌تواند موتور محرکه تحول در کشور باشد."

 صافِ صادقِ اهوازی در پاسخ می‌گوید: حرف قشنگی است؛ ولی اگر قرار بود خودش کار کند، امروز ایران تبدیل به نمایشگاه بین‌المللی «موتورهای محرکه» شده بود؛ هر استان یک موتور، هر شهرستان یک پیشران، و مردم هم سوار بر موج توسعه!

 ولی آنچه در عمل دیده می‌شود، نه موتور است نه محرکه؛ که دورِ تکراریِ گفتاردرمانی است و تنها چیزی هم که روشن می‌شود، چراغ هشدارِ بی‌عملی است!

 در روزگاری که بسیاری از «عمل‌ها» لنگ می‌زند، به ظاهر «حرف قشنگ» همان معجزه‌ای بوده که قرار است کشور را به جلو براند!

 *سخنگوی دولت هم خبر داده است: "نه کارمندی اخراج می‌شود و نه حقوق کسی کاهش می‌یابد."

 ولی "زبان‌دراز اهوازی" پاسخ می‌دهد: خدا را شکر؛ کارمندی که حقوقش کم‌تر از پول شارژ ماهانه اینترنت کارگزاران بوده و از همیشه لاغرتر است و از پس اجاره و خرید نان خشک هم برنمی‌آید، دیگر از اخراج نمی‌ترسد؛ از «زنده‌ماندن» می‌ترسد!

تا اسنپ و تپسی هست، او هم هست؛ شب‌ها مسافر جابه‌جا می‌کند ولی روزها جابه‌جا نمی‌شود؛ چون توان بلند شدن ندارد که از فشار معاش هم له شود!

این وعده شما برای او این معنا را دارد: نترس! همین وضعیت کنونی هم قرار نیست بهتر شود!

"بچه‌نَفتون" هم به درستی گفته است: "به‌جای اینکه گرانیِ روزانه و تورمِ بی‌محابا را ببینند و در نتیجه از افزایش حقوق و تقویت سفره مردم حرفی به میان بیاید، خبر خوش دولت این است که «حقوق‌تان کم نمی‌شود»؛ گویی مردم باید از خوشحالی غش کنند که حقوق‌شان مثل ماست کیسه‌ای، «کم‌چرب» نشده! و در عوض باید جشن بگیرند که «بدتر» نمی‌شود، نه اینکه «بهتر» شود!

"مهاجرانی" دوباره می‌فرماید: «در کوچک‌سازی دولت به فکر کارمندان هستیم."

"کارگرزاده دولت‌ندار" هم پاسخ می دهد:

نگران نباشید! ما هم به فکر شما هستیم. اگر پیامی برای خداوند دارید، بدهید تا برسانیم؛ شاید آن بالا برای تان کاری کردند؛ چون این پایین تنها حرف‌ها "چاق" می شوند و سفره‌ها "لاغر"! در حقیقت، مدیریت‌ دولتی مان از راه زبان جلو می رود نه از راه دست و پا!

به گمانم این روزها مدیریت حرفی مان شبیه همان میهمانی است که میزبان شکمش را سیر می‌کند و میهمان باید تنها از «بوی غذا» لذت ببرد!

به گمانم این شیوه که "مدیران با سخنرانی‌های پرکالری سیر می‌شوند و مردم با اقتصاد کم‌کالری روزگار می‌گذرانند" بسیار کارساز است!!

ولی، راستینگی این است: "تا زمانی که عمل، ناتوان باشد، هیچ سخنرانیِ فربهی نمی‌تواند شکم خالی مردم را سیر کند."