شعر فرامرز زبان مردم ایران است، گاه رمانتیک می شود و گاه سیاسی-اجتماعی، گاه از اقتصاد می گوید و گاه سورئال است. 

از دیگر آثار منتشر شده از او می توان به "امسال هم نیامده رفتی/ 1374/ دارینوش"- "سر بر شانه ام بگذار/ 1376/ دارینوش"- "خاتون بعد از من آدم ها را اینطوری می نویسند/ 1378/ معیار"- "باران بود همه ی لیلی ها رفته بودند/ 1384/ فرهنگ ایلیا"- "مرا که می بینی یک دقیقه سکوت کن/ 1386/ فرهنگ ایلیا"- "سر انگشتان من; خنده های تو/ 1387/ فرهنگ ایلیا"- "قهوه ای مایل به سیاه/ 1396/ آوای کلار" و "فنجان شکسته در پاییز فروپاشی 1397/ آوای کلا" اشاره کرد.

فرامرز سه دهی که با تجارب ارزنده ای در شعر گویشی و کلاسیک و با دل و ذهنی درگیر با عشق وآرمانگرایی، پا به آوردگاه شعر مدرن گذاشته بود، جزو نخستین صداهایی بود که حول جنبش شعر گفتار، هم صدا با سید علی صالحی، میان عشق و سیاست به تغزل سیاسی رسید.
اوکه در سال های انتهایی دهه هفتاد تا اوایل دهه هشتاد، جزو شاعران پرکار، محسوب می شد، رفته رفته، به راه خویش و صدای خویش در شعر امروز رسید.
کماکان دغدغه اش عدالت، ظلم ستیزی، مهربانی، رمانتیسمی پر تحرک، و حق نان و عشق است!
سال هایی، اما سکوت، از شعر فرامرز، نیشگون ها گرفت و به تدریج هم شعرها کم شدند و هم سطرها، کوتاه، و شعرک سرایی، نگاه او را سرشار از رمزگرایی در عین سادگی هر چه تمام تر کرد.
فرامرز سه دهی از چهره های شاخص شعر جنوب ایران است، سبزه روی و سبزموی، شاید بسیاری حتا، جنوب را با فرامرز می شناسند..

بخشی از کتاب فرودگاه آه

لیلا! (این یک نام مستعار است)

زندگی همین است:

که تو شاید پنجره‌ای باشی

در طبقه‌ی دوم

ِو من تیر چراغ برق

که بچه‌ها

چراغش را شکسته‌اند.