تک بیت این نیست که ما بنشینیم و یک بیت بسراییم و نام آن را تک بیت بگذاریم! حتی اگر وزن و معنا و قوافی آن درست باشد.

 تک بیت، بیتی تک است و ممکن است در لابلای غزل یا مثنوی یا دوبیتی سروده شود یا هنگام سرایش هر نوع شعر موزون تک بیت ناب هم زاده شود ولی مضمون آن سر و گردنی از بقیه بلندتر دارد و چشم خرد به او خیره می ماند.

  تک بیت مثل ماه است در میان ستارگان.

 مثل درخت سیب۴۰۰ ساله کمبریج است و قانون جاذبه نیوتن.

  مثلِ بیتی است که مِثل ندارد اما ضرب المَثل می شود.

  این که کسی بیاید و بیتی بسراید و نتواند ادامه اش دهد بعد نام تک بیت بر آن بگذارد اشتباه است...

 و اما تک بیت:

 "سنگی که سجده گاهِ نماز ریای ماست/ ترسم که در ترازوی اعمالِ ما نهند"  شیخ بهایی

 "قدی که بهر خدمت مردم علم شود/ بهتر زقامتی که به محراب خم شود"  سعدی

 "گر نگهدارِ من آن است که من می دانم/ شیشه را دربغل سنگ نگه می دارد"  ملاپناه واقف

  و...

 تک بیت ضرب المثل و زبانزد می شود. دردل مردم آشیانه می سازد! باروح مردم عجین می شود! دراندیشه ی مردم زندگی می کند! سند معتبرِ استدلال کلام مردم می شود! کهنه نمی شود! محتوا دارد. مخاطب را مات و متحیر می کند.

 تک بیت مثل خورشید است و هرطوری که دنیا بگردد؛ دنیا و دنیاییان را روشن می کند

 نود در صد تک بیت های سرگردان در تلگرام و واتساپ متاسفانه آن ویژگی و محاسن خاص را ندارند که ما آن ها را به عنوان تک بیت برجسته قلمداد کنیم و به خاطر بسپاریم.

* محمد بقالان- اهواز