اهواز- حبیب خبر- ح. ب. بیرگانی:

بیمارپرسی، سنتی زنده در میان مردم، آیینه ای از همدلی- آن هم همدلی در روزگاران سخت- و روایتی است از همبستگی انسانی و در کنار هم بودن که دل‌ها آرام ‌گیرند...

ظهر پنج شنبه ۲۷ شهریور ۱۴۰۴ پس از گشایش ساختمان تازه نونوار شده خانه مطبوعات و رسانه های خوزستان به پیشنهاد دکتر "افشار پرویزی بابادی" رییس خانه مطبوعات کشور در یک آن بله گفتیم...

همراه با مدیرکل فرهنگ، معاون مطبوعاتی و چند تن از همکاران و شماری از پیشکسوتان مطبوعات و رسانه سوار خودروهای پارک شده در جلوی دفتر جدید خانه مطبوعات و رسانه ها- که از سوی شرکت ملی مناطق نفتخیز پیشکش شد و تلاشگران هیات مدیره خانه هم در تجهیز آن کوشش کردند- شدیم و به سوی بیمارستان شهید بقایی حرکت کردیم....

در خودروی پراید، استادان "ابراهیم افتخار و "حسن فارسی زاده" نشسته بودند. حرف های مان گل انداخت؛ چرا که از در و دیوار و زمین و آسمان و ریسمان سخن گفته شد تا اینکه خود را جلوی بیمارستان دیدیم....

خودروی دکتر براتی مدیر فرهنگ خوزستان- که جلوتر از خودروی پراید استاد "افتخار" حرکت کرده بود- به حیاط بیمارستان رفته بود. هوا داغ بود. انگار از آسمان آتش می بارید؛ آن هم آخرین روزهای مانده به مهرماه.

 نگهبان دستور پارک خودرو در نزدیکی اتاق نگهبانی را داد و ما هم اطاعت کردیم و خودرو را در زیر یکی از درختان و در کنار دیگر خودروهای پارک شده پارک کردیم و پیاده به سوی مکانی که استاد "یوسف مداحیان" پیشکسوت مطبوعات و رسانه و نویسنده و فیلمساز خوب خوزستان و کشورمان بستری شده بود راه افتادیم؛ در حالی که آتش همچنان از آسمان بر سر و روی مان می بارید و ما هم تحمل می کردیم؛ چرا که عمری است در این آتش ها و دودهای خاکستری و سیاه خوزستان به ویژه کلان شهر اهواز زندگی می گنیم- اگرچه گفته اند زندگی کردن ما مردن تدریجی بوده است ولی تا شقایق و "امید" هست، زندگی باید کرد(البته با استاد "امید حلالی" پیشکسوت رسانه اشتباه نگیرید؛ اگرچه از کوشش "امید" در راه رسیدن به پله های بالاتر هم درس گرفته ایم).

در حیاط بزرگ بیمارستان شهید بقایی درپی آدمی بودیم که از مکان بستری شدن همکارمان بپرسیم که نگاه مان افتاد به دکتر "همایون یوسفی" نماینده پیشین مردم اهواز در مجلس شورای اسلامی. نزدش رفتیم و سلامی کردیم و درودی فرستادیم....

 او از آمدن‌مان به بیمارستان پرسید و ما از بستری شدن استاد "یوسف مداحیان" گفتیم و قول داد که حتمن سری به او بزند و با دکترش هم مشورت  کند....

در همین هنگام آقا "بهرام نظری" مدیر روابط عمومی اداره کل فرهنگ آمد و راه را نشان داد و همراه مدیرکل و همراهان به بخشی که استاد مداحیان بستری بود رفتیم....

دوست ندارم دوستان و استادان خود را در بیمارستان و روی تخت بیمارستان ببینم. چرا که یاد چهار بار بستری شدن خودم در بیمارستان های "اروند"، "امام خمینی" و "آپادانا" اهواز و نیز یکی از بیمارستان های تهران در زمان خدمت سربازی می افتم که در سال ۱۳۶۶ از بیمارستان ۵۷۸ ارتش اهواز با قطار به بیمارستان ارتش در تهران منتقل شدم. اگرچه در همه بیمارستان ها در چهره همیشه شاد و شنگول بودم ولی در دلم اندوهی جاری بود که پایانی نداشت...!

"یوسف" با لباس بیمارستانی روی تخت نشسته بود و با دیدن دوستان قدیم و جدید خود شادمان شد؛ ولی هنگام سخن گفتن گاهی بغض راه گلویش را می بست و چشمهِ گریه می خواست راهی به چشمانش بگشاید که اجازه نمی داد...

او از مدیرکل فرهنگ خوزستان خواست زمینه های چاپ کتابی را که درباره رامهرمز آماده کرده است فراهم کند و دکتر "براتی" هم قول داد که در این راه تلاش خواهد کرد.

یکی از پرستاران اجازه نداد در اتاق بیماران تصویری گرفته شود ولی یکی از عکاسان یکی دو عکس پیش از آنکه او بیاید، گرفت تا که افتخارمان بودن در کنار استاد "یوسف مداحیان" باشد- اگرچه خود استاد "افتخار" هم در میان ما بود و همیشه هم به او- که در خانه مطیوعات کنارمان است- افتخار می کنیم- این نگاره را زیور این یادداشت کردم....

خداوند بخشنده و مهربان پای بندگان اش را به درمانگاه ها و بیمارستان ها نکشاند ولی اگر دست روزگار آنها را به بیمارستان بُرد، عیادت یا بیمارپرسی لازم و واجب است و در این باره هم "رسول گرامی اکرم" (ص) فرموده است: «ایّما مؤمن عاد مریضاً خاض فی الرّحمة فاذا قعد عنده استنقع فیها فاذا عاده غدوة صلّی علیه سبعون الف ملک الی ان یمسی و ان عاده عشیّة صلّی علیه سبعون الف ملک حتّی یصبح":

" هر مؤمنی که به دیدار بیماری برود در رحمت خدا وارد می‌شود و زمانی که نزد آن بیمار بنشیند در رحمت خدا فرو می‌رود. اگر صبحگاهان به عیادت او برود هفتاد هزار فرشته تا شام او را دعا می‌کنند و اگر شامگاهان از وی عیادت کند تا صبح هفتاد هزار فرشته به او دعا می‌کنند."

افزون بر بیمارپرسی، یادمان نرود که برای برای شفای بیماران به ویژه استاد "یوسف مداحیان" همکار گران قدرمان دعا کنیم....