حبیب خبر- زیباکلام اهوازی:

سخنگوی دولت در جمع بانوان فرهیختۀ یزد ابراز کرد: «تلاش‌های گسترده‌ای برای تحقق اینترنت آزاد و دسترسی برابر همه مردم به فضای مجازی در جریان است. »

 ولی نخستین پرسش این است: مگر اینترنت اسیر یا دربند بوده که اکنون نیاز به آزادسازی دارد؟!

 به درستی مساله، نه «آزادی اینترنت» است نه «تلاش گسترده»؛ مساله این است: وقتی قیمت‌های نجومی اینترنت بسیاری را از استفاده محروم کرده و محدودیت‌ها سال‌هاست به عادت روزمرۀ کاربران تبدیل شده، سخن گفتن از «آزادی» بیشتر شبیه بازی با واژه‌هاست تا بهبود راستین جایگاه.

 از سوی دیگر، نگرانی اجتماعی هم کم نیست. اینترنتی که همین حالا بخش بزرگی از سبد فرهنگی خانواده‌ها را خورده، اگر بی‌ضابطه «آزاد» شود، ممکن است نیمۀ دیگری از جامعه را هم درگیر خود کند و کانون خانواده‌ها بیش از پیش سرد شود!

 البته یک راستینگی اقتصادیِ فراموش‌نشدنی هم وجود دارد:

 آزادسازی اینترنت یعنی پایان یافتن بازار پرسود فیلترسازها و فروشندگان فیلترشکن. آیا برای زیان آن‌ها هم فکری شده است؟ یا آن‌هم باری‌ست که روی دوش مردم گذاشته می‌شود!؟

 در پایان، پیش از آزاد کردن اینترنت، شاید بهتر باشد از خود بپرسیم قرار است چه چیزی و برای چه کسی آزاد شود وگرنه نتیجه همان خواهد شد که سال‌ها دیده‌ایم:

آزادی اینترنت مانند خود اینترنت خواهد بود؛ گاهی وصل، گاهی قطع، همیشه بلاتکلیف!