نظرات
- اولین نظر را شما بدهید

حبیب خبر- صاف صادق اهوازی:
وزیر تعاون، کار و رفاه اجتماعی با لحنی امیدوارکننده اعلام کرده است: «سه دهک اول کالابرگ را دریافت کردهاند و از هفته آینده سایر دهکها کالابرگ را دریافت خواهند کرد.»
گویی این کالابرگ، نه از محل بودجه عمومی که از جیب شخصی او پیشکش میشود؛ آنهم در حد و اندازهای که اگر هر مشمول ۳۰۰ هزار تومان سهم ببرد ـ آن هم هر چند ماه یکبار ـ در نهایت بتواند دو ظرف ماست کفیر ۱۴۰۰ گرمی تهیه کند؛ خریدی که بیشتر به شوخی شبیه است تا حمایت معیشتی!
اگر سه دهک نخست کالابرگ گرفته باشند، لابد افزون بر همان دو ظرف ماست، شاید دو قالب پنیر سفید ایرانی هم نصیبشان شده باشد؛ حمایتی که در بهترین حالت، چند روزی یخچال را آرام میکند و بعد دوباره واقعیتِ قیمتها به صف میشود!
وزیر کار در بخش دیگری از سخنانش، درباره افزایش حقوق کارگران در سال آینده گفته است: «۸ دی با کارفرمایان و تشکلهای کارگری نشستی برگزار میکنیم و نظرات مختلف را بررسی خواهیم کرد.»
تجربه ما میگوید" پس از «بررسی نظرهای مختلف»، معمولاً همان چیزی اجرا میشود که از پیش تصمیم اش گرفته شده؛ جلسهها برگزار میشوند، حرفها شنیده میشوند، ولی خروجی، کمابیش آشناست!
"احمد میدری" همچنین افزوده است: «قانونی هم در مجلس در حال بررسی است که بر اساس آن باید حداقل به اندازه تورم، افزایش حقوق انجام شود.»
جملهای که در نگاه نخست دلگرمکننده است؛ ولی پرسش اینجاست: چه شده گه مجلس در نیمه دوم سال ناگهان اینقدر دلواپس و مردمی شده است!؟
نکند نزدیکی تقویم به انتخابات ۱۴۰۶، یادآور تورم و حقوق کارگران شده باشد؟
خود وزیر البته در ادامه با احتیاط گفته است: «پس از بررسی همه این موارد، مشخص میشود به چه شکلی میتوان موضوع را با کارگران و کارفرمایان پیش برد.»
همین جمله، خلاصه ماجراست؛ یعنی هنوز هیچ چیز قطعی نیست. شاید توافقی حاصل نشود، شاید تورم ناگهان «کنترل» شود، شاید ارزش ریال جهش کند و همچون دلار به رویاهای ۱۳۰ هزار تومانی برسد و قیمتها هم ـ معجزهآسا ـ به سالهای دور بازگردند!!
در این میان، تنها چیزی که ثابت مانده، انتظار طولانی کارگران است؛ انتظاری که هر سال با وعده، جلسه، بررسی و اما و اگر، زماندار میشود!
ارسال نظر به عنوان مهمان