از همان آغاز این نوشتار، می‌خواهم از کارگزاران کشور- از رییس‌جمهور گرفته تا استانداران- سپاسگزاری کنم؛ به‌ویژه از جناب دکتر مسعود پزشکیان، رییس‌جمهور اندیشمند.

 می‌پرسید چرا؟

 پس این جمله را بخوانید:

 "پزشکیان: قابل‌قبول نیست مردم در قشم و کیش فقیر باشند." (ایسنا ۱۸ بهمن ۱۴۰۴)

 همین یک جمله کافی است تا هر خبرنگاری، برای یک آن، دست از نگارش بردارد و به فکر فرو رود.

 حبیب خبر: در این سرزمین، سال‌هاست که کارگزاران رده‌بالا، از زمانی که بر مسند می‌نشینند تا روزی که جای خود را به دیگری می‌سپارند، همواره پرچم «انتقاد» یا «خرده‌گیری» از وضعیت مردم را در دست داشته‌اند. انتقادهایی که بارها و بارها گفته، نوشته و شنیده شده است؛ به‌ویژه در مناطقی چون قشم و "کیش" که ممکن است برخی را هم "مات" کند!

ولی راستینگی این است که این خُرده‌ها، سال‌ها پیش از آن‌که از زبان رییس‌جمهور شنیده شوند، از دهان خبرنگاران بیرون آمده‌اند؛ خُرده‌هایی که نه‌تنها کک کسی را نگزانده، که گاه با خرده‌گیری رو در روی برخی مدیران همراه شده که چرا کارهای "بزرگ" ما را "کوچک" و خُرد می‌بینید؟!

اکنون پرسش اصلی اینجاست:

آیا به راستی مردم قشم و کیش فقیرند؟

نگارنده، پس از شنیدن این سخن، به نتیجه‌ای دیگر رسیده است؛ این‌که نه تنها مردم این دو جزیره، که مردم بسیاری از شهرهای کشور فقیر نیستند. آن‌چه فقیر است، نگاه برخی مسوولان است؛ نگاهی که باید شسته شود، جور دیگری ببیند، جور دیگری بیندیشد و ـ مهم‌تر از همه ـ جور دیگری عمل کند.

شاید آن‌گاه، این کشور، گلستان شود.

آهای "بچه‌نفتون"!

گلستان "سعدی" رو بردار بیار بخونیم؛ ببینیم دنیا دست کیه و کدوم کشورا فقیرن… شاید چندتایی از کارشناسان اقتصادی‌مون رو بفرستیم، "دارا"شون کنن! کی به کیه....