دو روز پیش پیامکی در گوشی همراه، نگاهم را به خود گرفت:"از جناب عالی دعوت می شود در مراسم مردمی استقبال از فرزند خوزستان جناب آقای دکتر موالی زاده شرکت فرمایید. چهارشنبه ساعت ۱۲ فرودگاه اهواز"

اینکه آقای دکتر موالی زاده فرزند خوزستان است باور دارم. از دهه ۶۰ تا کنون او را می شناسم؛ چرا که برادری مهربان، محبوب و دلسوز بوده و به راستی هم شایسته احترام است و نمی شود او را دوست نداشت؛ آن دم که نگاه آفتابی و دلگرم کننده اش دل و جانت را بهاری می کند.

نگارنده نه تنها از نعمت دوستانی چون جناب دکتر موالی زاده در خوزستان و بزرگواران بسیاری در کشور برخوردارم که به این اندیشمندان هم می بالم ولی نه برای داشتن جایگاه های سیاسی- اقتصادی و اجتماعی شان که بزرگواری، منش، رفتار، گفتار و کردار آن هاست که مرا شیفته آن ها کرده است.

حدود دو سال پیش بود که برای کاری به فرودگاه اهواز رفتم و آقای دکتر موالی زاده را دیدم که می خواست به تهران بزرگ برود. دقایقی سلامتی یکدیگر را جویا شدیم و خداحافظی کردیم. هیچ کسی هم جز خانواده اش همراه اش نبود که بدرقه اش کند؛ اگرچه اهل این آیین ها نیست.

به یقین او از سال های گذشته تا کنون هنگام ورود به استان بی آنکه آمدن اش را جار بزند در سکوت و آرامش گام بر خاک زرخیز خوزستان گذاشته و به انجام امور پرداخته است؛ چه در مقام نماینده مردم و چه با فرنام کارگزار دولت.

نگارنده از این که یک خوزستانی خبره و کارآمد مدیریت استانداری خوزستان را بر دوش گرفته و می خواهد آموخته های خود و دیگر کارشناسان دلسوز و مردمی استان را برای توسعه خوزستان و رفاه حال مردم- اگر دولت دینش را ادا کند- به کار بگیرد؛ بسیار خرسندم و به حمایت قلمی خواهم پرداخت؛ اگرچه کم کاری ها را هم گوشزد می کنم...

چه خوب است که ما، انسان ها را برای بزرگ منشی و والایی شان گرامی بداریم نه به هنگام رسیدن به جایگاه و گرفتن مسوولیت و ...

بخش پایانی این نوشتار را به شعری از زنده یاد "عباس یمینی شریف" می آرایم:

"ما گل های خندانیم/ فرزندان ایرانیم/ ما سرزمین خود را/ مانند جان می دانیم/ ما باید دانا باشیم/ هشیار و بینا باشیم/ از بهر حفظ ایران/ باید توانا باشیم/ آباد باش، ای ایران/ آزاد باش، ای ایران/ از ما فرزندان خود/ دلشاد باش ای ایران"

* بهرام حبیبی/سوم آبان ماه ۱۴۰۳