حبیب خبر- دکتر حسن دادخواه:

 در میان آموزه های دینی و همچنین زبانزدها (ضرب المثل‌ها)- که این دومی، برآمده از کارآزمایی مردم در درازنای زیست همگانی است- بر سکوت و کم‌سخنی پافشاری شده است!

 به همان اندازه که آشکارسازی، روشنگری و آگاهی دادن از رهگذرِ سخن گفتن فایده رسان و سودآور است، به همان اندازه گاهی و در شرایط و وضعیتی، پرسخنی و بلندگویی و تولید نطق و سخنرانی های عمومی و همگانی چه در بعد فردی و شخصی و چه در قیاس همگانی و گروهی، زیان بخش و ضرر رسان است!

 این اصل و پایه، چه بسا در برهه هایی، بیشتر از هر زمان دیگر باید رعایت شود. سکوت و کم‌سخنی گاهی موجب برقراری آرامش و ثبات در جامعه می شود، جامعه برافروخته و بحران زده ای که با امواج سخنان تند و تیز و بی پروا بیشتر در نگرانی و پادرهوایی باقی می ماند!

 جامعه امروز ایران، از تکرار مکررات و سخنان بی پشتوانه و نشانی های بی نشان و پرت کننده حواس ها خسته و فرسوده شده است. مردم از سخنان دوپهلو و قول های برآورده نشده و امیدواری های پوچ و پوک به تنگ آمده اند. شاید در این وضعیت، سکوت و کم‌سخنی در برقراری آرامش عمومی جامعه و تسلی دادن به روح خسته جامعه کارساز باشد!

 به نظر می رسد دوران حماسه سرایی و رجز خوانی به سبک سده های گذشته به پایان رسیده است. نزدیکی ملت ها و توسعه ارتباطات و اطلاعاتی که شبانه روز از طریق ماهواره ها در گوشه و کنار جهان دریافت می شود و سیستم های ردیابی مالی و ترافیکی، جایی برای بلوف سیاسی و ترساندن آنچه دشمن می دانیم، نگذاشته است!

 شوربختانه تولید سخن و محاوره و تیترسازی در ایران کنونی و در میان جامعه رسانه ای، بسیار بسیار حجیم و در همان حال، کمک کننده به ناپایداری روانی در میان مردم شده است!

 آنجایی که مردم نیازمند دریافت آگاهی و اعتماد آفرینی هستند، مورد نیک نگری واقع نمی شود ولی آنجا که درباره یک امر ساده مانند گفت و گو میان مقامات ایران با فلان کشور به میان می اید، ده ها نفر در پشت تریبون ها، جز تزریق سم و داروی تلخ به پیکره جامعه گویی ماموریتی ندارند!

 این در حالی است که به هر اندازه که حجم سخن بالا می رود، اندازه اشتباه و کژی در آن بیشتر می شود. افزون بر ان، تولید سخن و نگرش ها و تیترهای ناسازگار درباره یک کنش ملی و سرنوشت ساز، جز بالا بردن زیان و نابه‌سامانی چه میوه ای به دنبال دارد؟