حبیب خبر- منوچهر برون:

 در جنوب‌ غربی ایران، جایی‌که خورشید در آینه‌ی رودهای همیشه‌خروشان می‌تابد، سرزمینی گسترده و ژرف‌نفس، به نام خوزستان، همچون دروازه‌ای تاریخی و جغرافیای سیاسی، در دل تحولات بازرگانی و ترانزیتی کشور ایستاده است.

 خوزستان، تنها خاستگاه تمدن‌های کهن و سنگ‌نوشته‌های ایذه و شوش نیست؛ خوزستان، دروازه ایران است به جهان، به آب‌های آزاد، به کشورهای هم‌مرز و به رویای دیرینه‌ی تبدیل‌شدن به چهارراه طلایی تجارت.

 با داشتن سواحلی گسترده بر خلیج فارس، بهره‌مندی از اروندرود و بندرهایی چون امام خمینی، ماهشهر، و خرمشهر. خوزستان گنجینه‌ای از ظرفیت‌های دریایی و بندری در اختیار دارد که هر کشورِ در حال توسعه‌ای، آرزوی آن را دارد. اما دریغ، اگر این گنجینه، در غفلت زیرساختی خاک بخورد.

 خوزستان می‌تواند شریان ارتباطی شرق و غرب آسیا شود؛ می‌تواند مسیری ایمن، اقتصادی و راهبردی برای ترانزیت کالا از کشورهای آسیای میانه، عراق، ترکیه و حتی چین به آب‌های گرم خلیج فارس باشد؛ ولی این رؤیا، تنها با زیرساخت‌هایی بیدار به بار خواهد داد.

زیرساخت حمل‌ونقل، شاه‌کلید ترانزیت است. جاده‌های استاندارد، خطوط ریلی نوین، اسکله‌های مجهز، پایانه‌های لجستیکی، بنادر خشک، ناوگان حمل‌ونقل دریایی و زمینی پیشرفته؛ این‌ها تنها واژه نیستند، بلکه ستون‌های توسعه‌ای هستند که هنوز در خوزستان، تشنه‌ی تحقق‌اند.

ترانزیت، تنها گذار کالا نیست؛ سرمایه و اعتبار است، گذر نگاه‌هاست. هر کانتینری که از دل بندر امام بگذرد، می‌تواند هزار شغل مستقیم و غیرمستقیم بیافریند؛ می‌تواند قطاری از ارزآوری، رونق اقتصادی و توانش منطقه‌ای برای ایران به همراه داشته باشد.

چه بسیار مردمان توانمندی در شهرهایی چون آبادان، ماهشهر، اهواز، خرمشهر و شادگان چشم‌انتظارند تا با شکوفایی این ظرفیت‌ها، فرزندان‌شان در کنار خانه و وطن، به کار و زندگی امید ببندند، نه در حسرت مهاجرت و ترک دیار.

اگر به خوزستان نگاه ملی، تمرکز‌زدا و متوازن باشد؛ اگر برنامه‌ریزی توسعه‌محور نه تنها به‌عنوان انبار نفت، که به عنوان دروازه‌ی تجارت نگریسته شود، خوزستان بار دیگر خواهد درخشید؛ این بار نه تنها در حافظه‌ی تاریخ، که در نقشه‌ی اقتصاد, چرا که خوزستان، بندرگاهی است رو به آینده.