رامهرمزنامه نیوز- علی حمید:

 انگار کارگزاران ما از روز هفدهم مرداد ماه- که همزمان با سالروز شهادت خبرنگار شهید «محمود صارمی» است و به همین فراخور هم در ایران "روز خبرنگار" نامگذاری شده است- به درستی آگاهی ندارند!

 ایشان می اندیشند که در روز خبرنگار و در آیین هایی که از سوی دولت و وزارت فرهنگ و زیر مجموعه های آن ها در استان ها و شهرستان ها آن هم با یاری خانه های مطبوعات و نیز پشتیبانی برخی شرکت ها برگزار می شود از استانداران گرفته تا فرمانداران و شهرداران و مدیران دستگاه ها باید پشت بلندگو بروند یا به صندلی های شان تکیه بزنند و برای خبرنگاران از رسالت و گماشتگی های آنان در جامعه داد سخن بدهند؛ بی آنکه دو کلام به خواسته های خبرنگاران کوش دهند و تنها می توانند با پیشکش لوح سپاس خبرنگاران را روانه دفترها و خانه های شان کنند!

 به راستی! چرا بسیاری از کارگزاران ما در روز خبرنگار- که تنها یک روز در سال است و بدون اینکه یک واژه از کار خبرنگاران بگویند- با جان و دل نمی آیند تا "دو" ساعت پای حرف ها و درد دل های خبرنگاران بنشینند و در این دو ساعت هم واکنشی از خود به سخنان خبرنگاران نشان ندهند و تنها یادداشت بردارند و در پایان به پرسش های آنان، آن هم با روی خوش و خندان لب پاسخ بدهند تا مهر کارکزاران به دل خبرنگاران بنشیند؛ حتا اگر این بزرگواران نتوانند هیچ کاری برای برداشتن سنگ های پیش پای خبرنگاران و ستاندن خواسته راستین آنان بردارند!

چرا در آیین های روز خبرنگار، خبری از مدیران کل و کارگزاران روابط عمومی دستگاه های دولتی و خصوصی و شرکت هایی که دم به دم برای رسانه ها خبر می فرستند نیست؟! مگر نه اینکه این بزرگواران هر زمان اراده کنند خبرنگاران به حضورشان می رسند پس چرا یک روز برای قدردانی از تلاش های خبرنگاران در آیین های رسمی که برای آنان گرفته می شود و استانداران هم حضور دارند نمی آیند؟!

نگارنده باور دارد که روز خبرنگار روز کارگزاران نیست و نباید هیچ کارگزاری در این روز یا شب سخن بگوید. وزیر فرهنگ و همچنین مدیران کل فرهنگ در استان ها و رییسان فرهنگ در شهرستان و از همه مهم تر استانداران و فرمانداران و دیگر دولت مردان در استان ها در روز خبرنگار تنها باید شنونده باشند؛ ولی کارگزاران باید در آیین های روز خبرنگار حضور یابند تا خبرنگاران ببینند مدیران دستگاه به یادشان هستند.

همه آیین هایی که در این روز برگزار می شود بیشتر از دو سه ساعت نیست مگر اینکه با شام و ناهار و حاشیه هایی همراه باشد که زمان بیشتری ببرد.

به هر روی. در طول سال یک روز، روز خبرنگار است و ۳۶۴ روز، روز کارگزاران؛ ولی شوربختانه در همین یک روز هم به خبرنگاران اجازه داده نمی شود که درد دل کنند و حتمن هم باید شمارشان اندک باشند و از روش قرعه کشی چهار نفر را از میان خیل شیفتگان سخنرانی در پشت بلندگو انتحاب کنند!

برای نمونه: به آیینی که در تالار امام رضای شهرک نفت اهواز برگزار شد اشاره می کنم:

در این آیین بجز مدیرعامل شرکت ملی مناطق نفتخیز جنوب دو نماینده مردم اهواز(موسوی زاده و محمد امیر) یک روحانی، مسوول بسیج رسانه خوزستان، مدیرعامل شرکت آبفا اهواز و مدیر روابط عمومی او، مدیر روابط عمومی شرکت اکسین خوزستان و یکی از همکاران اش، دیگر اثری از مدیران کل دستگاه های دولتی و خصوصی و نیز مدیران روابط عمومی ها ندیدیم؛ شاید هم مشکل از نگاه خشک ما باشد؛ اگرچه حضرت "صائب تبریزی" در این باره سروده است:"از نگاه خشک منع چشم من انصاف نیست/ دست گل چیدن ندارم خار دیوارم تو را..."

به هر روی، پس از اینکه مجری آیین گرامی داشت روز خبرنگار ده دقیقه ای سخن گفت نوبت به مدیرکل فرهنگ خوزستان رسید که او هم ده دقیقه سخنرانی کرد و در ادامه رییس هیات مدیره خانه مطبوعات خوزستان ۹ دقیقه سخن گفت و آنگاه یکی از خبرنگاران ۵ دقیقه درد دل کرد و سپس یکی دیگر از خبرنگاران پشت بلندگو آمد و سلام و علیکی کرد و جای خود را به خبرنگار دیگری داد که هم نظر با او بود ولی نامش از میان قرعه خانه مطبوعات بیرون نیامده بود. سخنرانی و شاخ و شانه کشیدن این برادر هم هشت دقیقه طول کشید.

در ادامه نماهنگی پخش شد که در آن چند خبرنگار به پرسش های یک آقایی- که متوجه نشدیم چه کاره بود- پاسخ دادند. پرسش هایی که بیشتر شخصی بودند و آب هم از آب تکان ندادند چه رسد به اینکه بخواهند گره طنابی را از پای خبرنگاران بگشایند!

شاهنامه خوانی پانزده دقیقه ای و در ادامه سخنان بیست دقیقه ای استاندار خوزستان که همراه بود با واکنش دو سه خبرنگار و همچنین پاسخ استاندار و پس از آن رونمایی از پوستر هفتمین جشنواره رسانه های استان که با دعوت از بیست مقام مسوول و شماری از روزنامه نگاران انجام شد و حتا جا برای نفس کشیدن در کنار همدیگر نداشتند! چنین به نظر رسید که برنامه پایان یافته است و استاندار خوزستان هم خود را آماده کرد که تالار را ترک کند ولی مجری از او خواست که سخنان دو خبرنگار دیگر را هم- که با قرعه انتخاب شده بودند برای سخنرانی- بشنود ولی دکتر موالی زاده به خاطر نشستی که در ساعت یازده شب با میهمانانی که از شهرستان ها آمده بودند و از پیش هم برنامه ریزی شده بود داشت، قصد رفتن کرد ولی با پافشاری مجری دوباره روی صندلی نشست و سخنان دو خبرنگار را شنید ولی به جای پایان یافتن آیین، استاندار دوباره پشت بلندگو رفت و سخنان آخرین خبرنگار را بی پاسخ نگذاشت!

پس از این که مجری پایان آیین را ابراز کرد، باشندگان در تالار دور و بر استاندار و دیگر کارگزاران را گرفتند به گونه ای که حاشیه روز خبرنگار بیشتر از متن آیین درآمد و شد شب استاندار!

استاندار بومی خوزستان پیروان بسیاری دارد. استانداری که شانزدهم مرداد در خودرو نشست و در حال گذر از کنار خبرنگارانی بود که برای صرف شام به سوی سالن غذاخوری می رفتند؛ ولی ناگهان از خودرو پیاده شد و نزد سه تن از پیشکسوتان آمد و پرسید: "خودرو برای رفتن دارید؟" تا اگر پاسخ منفی بود آن ها را با خود به مقصدشان برساند ولی با سپاسگزاری پیشکسوتان رسانه مواجه شد و سپس با سوارشدن به خودرو با لبخندی خداحافظی کرد تا به استانداری برود و نشست بعدی خود را در حالی که عقربه های ساعت داشت به دوازده شب نزدیک می شد، برگزار کند...

روی سخنم با کارگزاران در استان ها و شهرستان ها است: مگر نه اینکه در طول سال، ۳۶۴ روز زمان دارید نشست برپا کنید و سخن بگویید که هر روز هم این کار را می کنید.

آیا این همه زمان برای تان کافی نیست و حتمن در روز خبرنگار- که تنها یک روز است- باید تریبون ها را مال خود کنید و سخن بگویید و در حد دو تا سه دقیقه از چند خبرنگار بخواهید که حرف های شان را زود بزنند و بروند پی کارشان!؟

به راستی شیشه این شیوه نامناسب و تحمیلی در روز خبرنگار، چه زمانی می خواهد در کشور بشکند؟!