اهواز/حبیب خبر- نوید قائدی:

 خوزستان، به‌عنوان قطب صنایع مادر و انرژی‌بر کشور، جایگاهی ویژه در اقتصاد ایران دارد.

 ماهیت صنایع این استان عمدتاً سرمایه‌بر (Capital Intensive) و متکی بر سرمایه‌گذاری کلان دولتی است. خوزستان نقش تأمین‌کننده مواد اولیه همچون نفت، گاز، محصولات پتروشیمی و فولاد خام را بر دوش دارد و به‌مثابه موتور محرک صنایع پایه کشور عمل می‌کند.

 در برابر، اصفهان قطب صنایع تولیدی، تبدیلی و کارخانه‌ای ایران به‌شمار می‌رود.

 این استان با برخورداری از تنوع کارگاهی بالا، هم میزبان صنایع کاربر (Labor Intensive) و هم صنایع پیشرفته است که بیشتر با مشارکت گسترده بخش خصوصی اداره می‌شوند.

 اصفهان با دریافت مواد خام از خوزستان، آنها را به فرآورده های نهایی همچون خودرو، ماشین‌آلات، پارچه و فرآورده‌های غذایی تبدیل می‌کند.

 هرچند سهم هر دو استان در تولید ناخالص داخلی (GDP) کشور حیاتی است، ولی کیفیت این سهم متفاوت است.

 ارزش افزوده‌ای که در اصفهان ایجاد می‌شود، به دلیل تبدیل مواد خام به فرآورده های نهایی، پیچیده‌تر و مولدتر است؛ در حالی که خوزستان بیشتر درگیر خام‌فروشی و نیمه‌خام‌فروشی منابع است.

 بنابراین چالش اصلی خوزستان، مدیریت منابع و تکمیل زنجیره ارزش است و در روبه‌رو، اصفهان با چالش‌هایی چون فشار بر منابع و وابستگی به اقتصاد جهانی مواجه است.

راه آینده خوزستان در توسعه صنایع پایین‌دستی پتروشیمی، فولاد و صنایع غذایی نهفته است تا با خلق ارزش افزوده، جایگاه اقتصادی خود را ارتقا دهد. در سوی دیگر، اصفهان مسیر خود را به سوی صنایع حساس و دقیق همچون هوافضا، داروسازی، بیوتکنولوژی و نانو ترسیم کرده است.

با وجود تفاوت‌ها، این دو استان می‌توانند مکمل یکدیگر باشند. خوزستان می‌تواند مواد اولیه و انرژی پایدار برای صنایع اصفهان فراهم کند و اصفهان با توان تولیدی خود زنجیره ارزش را تکمیل نماید. ضعف خوزستان در خام‌فروشی و ضعف اصفهان در وابستگی به مواد اولیه، دقیقاً نقاطی است که با همکاری و هم‌افزایی قابل رفع است.

تحقق این همزیستی صنعتی و اقتصادی، نیازمند ایجاد «کریدور صنعتی خوزستان– اصفهان» است.

 ایجاد خطوط انتقال نفت و گاز، تکمیل شبکه حمل‌ونقل ایمن و اتصال ریلی و جاده‌ای میان دو استان، از الزامات این هدف است.

با این رویکرد، مواد خام و نیمه‌خام خوزستان با کمترین آلایندگی به زنجیره تولید پیشرفته در اصفهان متصل می‌شود. بی‌گمان تحقق چنین چشم‌اندازی جز با برنامه‌ریزی کلان، سرمایه‌گذاری در زیرساخت‌های لجستیکی و مدیریت یکپارچه و علمی ممکن نخواهد بود.