اهواز/حبیب خبر- سیدمهدی ابوس:

این فوتبالِ ما- چه بخواهیم چه نخواهیم- در ظاهر روی پا ایستاده، ولی از درون مانند دانه‌ی پوسیده در حال فروپاشی است!

 زمانی تصمیم‌گیری‌ها رنگ تحمیل، قدرت و سلیقه به خود می‌گیرد و تخصص، شایستگی و تدبیر کنار گذاشته می‌شوند، امید و انگیزه هم آرام‌آرام از فوتبال رخت بر می‌بندد.

 سال‌هاست به جای کشف و پرورش استعدادها، به نتیجه‌گرایی زودگذر و بی‌روح دل‌خوش کرده‌ایم. تیم‌ها از فوتبال زیبا، تکنیکی و تماشاگرپسند فاصله گرفته‌اند و به بازی‌های محافظه‌کارانه و بی‌هیجان عادت کرده‌اند.

 ما ساده‌دلانه خوشحالیم که فاصله تیم‌ها در جدول کم است! ناآگاه از اینکه این نزدیکی نه نشانه پیکار سالم، که دستاورد ترس، احتیاط و افت کیفی فوتبال است.

 زمانی که جای اهل‌فن را روابط و لابی‌گری می‌گیرد، فوتبال از درون تهی می‌شود. در چنین فضایی نه استعدادی رشد می‌کند، نه مربی جوان و شایسته مجال دیده‌شدن می‌یابد نه آینده‌ای روشن برای فوتبال مردمی ترسیم می‌شود.

 لیگ برتر برقرار است و ده هفته سپری شده، ولی کیفیت فنی و عیار جذب تماشاگر کجاست؟ مدیریت هست، ولی روح فوتبال ورزشی نیست. این همان مرگ در لباس بقاست!

 بزرگ‌ترین تهدید فوتبال کنونی، شکست در زمین نیست؛ سکوت و بی‌تفاوتی بیرون از زمین است. زمانی که هواداران امید به تغییر نداشته باشند، چراغ فروزان فوتبال آرام‌آرام خاموش می‌شود.

اجازه ندهید نتیجه‌گرایی بی‌روح، زیبایی، مردمی‌بودن و جوهره فوتبال را از یادها ببرد. فوتبال را به ورزشگاه‌ها بازگردانید تا تماشاگران با فوتبال ایرانیِ دوباره آشتی کنند.

امروز زمان هشدار است؛ فردا شاید دیر باشد… زیرا فروپاشی فوتبال از سکوت آغاز می‌شود، نه از شکست!