حبیب خبر- علی میلاسی:

 زندگی انسان‌ها دوره‌های گوناگونی دارد؛ هر دوره با سرگرمی‌ها، نیازها و هیجان‌های ویژه خود همراه است.

دوران کودکی در چهارچوب خانه و خانواده می‌گذرد، ولی از نوجوانی به بعد، گسترهٔ حرکت و خواسته‌ها بزرگ‌تر می‌شود. نوجوان می‌خواهد دیده شود؛ می‌خواهد انرژی‌اش را تخلیه کند و هیجانش را در فضایی فراتر از خانه تجربه کند.

 در این سن، نیازهای تازه‌ای شکل می‌گیرد؛ نیاز به آزادی، دیده‌شدن، تجربه‌کردن و داشتن فضاهایی امن برای بازی، ورزش، هنر، جشن و یادگیری. یکی موسیقی و جشنواره را دوست دارد، دیگری سینما و تیاتر را. گروهی ورزش می‌کنند و برخی به دنبال مهارت‌آموزی و کار آزاد برای ساختن آیندهٔ خود هستند.

 پارک‌های ایمن، پیست‌های دوچرخه و موتورسواری، سالن‌های ورزشی، استخرها، مراکز فرهنگی، سینماها و محیط‌های سالم تفریحی، نه یک «امتیاز»، بلکه بخشی از حق طبیعی نوجوان و جوان است؛ حقی برای رشد، تجربه، خلاقیت و تخلیهٔ هیجان.

 ولی در شهری که چنین فضاهایی وجود نداشته باشد، نوجوان یا گوشه‌گیر می‌شود یا ناخواسته به راه های اشتباه قدم می‌گذارد؛ راهی که گاه بهای آن بسیار سنگین است.

 در همین هشت‌ماهٔ امسال، نزدیک به ۲۰ نوجوان و جوان در شهرستان باغملک در حادثه‌های گوناگون جان باخته‌اند.

 با درد و تأسف باید گفت: اگر این شهر امکانات، بسترها و جایگاه‌های لازم برای تفریح، هیجان و تخلیهٔ انرژی داشت، شاید نوجوان "ابوالفضل بهزادی" و صادق رمضانی و نوجوان کامران تدویی، ناچار نمی‌شدند برای سرگرمی و گذران وقت به جاده پناه ببرند؛ و شاید ده‌ها «ابوالفضل» و «صادق» و «کامران» دیگر امروز در میان ما بودند.

 اگر نوجوان را سرمایهٔ شهر می‌دانیم، اگر به استعداد و هیجان پاک جوانان مان ایمان داریم، باید میدان رشد و شادی شان را فراهم کنیم؛ باید فرصت دهیم تا آفرینش، ابتکار و توانمندی‌شان را در محیطی سالم بروز دهند. آنگاه است که به جای حسرت و اندوه، می‌توانیم به شادی و افتخار بنشینیم.

۳ آذر ۱۴۰۴