حبیب خبر- دکتر "حسن دادخواه":

 عشق به میهن و دوستی با شهروندان، نه دو مقوله جدا از هم که به درستی یک راستینه ولی در دو قالب است! مگر می شود یک کشور یا میهن یا مملکتی را دوست داشت و وابسته به آن بود ولی مردم و شهروندان آن و تابعان آن را دوست نداشت؟!

 چنانچه ریشه و موجودیت، وابستگی معنوی و عشق به سرزمین و یک میهن در درون و ذهن و ضمیر یک انسان وجود داشته باشد بی گمان او برای ساکنان و تابعان و هم‌وطنان خود، عشق و محبت می ورزد.

 در شکل دیگر آن، چنانچه خود را و پیشینه و عشق خود را متعلق به یک سرزمین نداند و آن سرزمین را، تنها مظروفی برای پیاده کردن باورها و ایده های خود بداند و به آبادانی آن در همین حد راضی باشد، طبعا به مردم آن دیار نیز در حد یک ابزار و امکان و نیروی انسانی برای رسیدن به مقصود، احترام و ارزش قائل است.

 یک انسان وطن دوست که دلبسته به هم‌میهنان است، تا پای از دست دادن جان برای سرزمین و موجودیت آن و سربلندی مردم، می ایستد و در زمان حیات و زیست خود، راضی به ضرر و زیان وارد شدن به کشور و مردم خود نیست.

نمی توان مردم و میهن خود را دوست داشت ولی به محیط زیست، آب و هوا و منابع و ثروت های طبیعی آن، علاقمند نبود و از همه آنها تنها برای رسیدن به توهمات و تصورات نادرست بهره جویی کرد و همه داشته های سرزمین خود را به باد هلاکت و نابودی سپرد و فدای سوداهای بی ثمر خود نمود!

محال است که دوستدار یک سرزمین و مردم آن، ثروت های موروثی و متعلق به نسل های آینده را مفت و ارزان بر باد دهد تا مخارج و هزینه های باطل و بی ثمر امروز خود را تامین کند!

یک دلدار و وابسته و علاقمند به جمعیت‌های بزرگی از تابعان سرزمین خود، نمی تواند هلاکت و سیاه روزی آنان را ببیند و همچنان علیه منافع ملی و مردمی، اقدام کند.

بی اعتنایی به خواست شهروندان و بی احترامی به ارج و منزلت ایشان و بدون رعایت منافع آنان، راه خود را پیمودن، عین خودپسندی و استکبار ورزیدن در برابر مردمان است. یک انسان فروتن و متواضع به خود اجازه نمی دهد که خلاف رای و نظر عمومی و همگانی مردمان خود، حرکت کند و منابع یک کشور را صرف ایده ها و دیدگاه های خود نماید!

دوستدار مردم و هموطنان، جز به بالا رفتن شخصیت و ارجمندی و والائی شهروندان نمی اندیشد، آنان را مترقی و سربلند و دارای قوۀ تشخیص می خواهد. از این رو، هیچ محدودیت خبری، تحلیلی را برای آنان نمی پسندد!