حبیب خبر- دکتر حسن دادخواه:

 تصور و تصویرسازی ذهنی از آن‌چه که می توانست رخ دهد ولی در حد رویداد باقی ماند و به میوه نرسید، امر محال و غیر ممکنی نیست!

 رویداد دوم خرداد و آغاز عصر و برهه اصلاح طلبی با گفتمان پرهیز از خشونت و تن دادن به اصلاح نظام در یک فرایند تدریجی، می توانست امروز پس از سه دهه، به بار بنشیند و وضع امروز ایران و جامعه ایرانی را در موقعیت پسندیده و رضایت‌بخشی قرار دهد ولی به هر حال و بنا به علل گوناگون طبیعی و ساختگی نتوانستیم امروز میوه های شیرین آن را به کام بگیریم و از شیرینی آن لذت ببریم و خوش باشیم!

 گفتمان اصلاح طلبی در پی اصلاح رفتار در نوع همکاری با سازمان های جهانی و اصلاح فرهنگی و گسترش آزادی‌های فردی و اجتماعی در اداره داخلی کشور بود.

 گفتمان اصلاح طلبی خواهان همبستگی و آشتی ملی میان نیروهای داخلی و اصلاح رفتار دو سویه میان دولت - ملت بود.

 گفتمان اصلاح طلبی پس از انباشتِ تجربه حاصل از دو دهه پس از پیروزی انقلاب اسلامی، در ادبیات سیاسی و احزاب و رسانه ها سر بر آورد در همان حالی که خمیرمایه و سرشت آن را آموزه های دینی و انقلابی تشکیل می داد!

 گفتمان اصلاح طلبی خواهان مشارکت، وفاق و همکاری همه نیروهای وفادار و منتقدان ایران‌دوست بود. پاکدستی و رعایت حقوق همدیگر و گفت و گوی اصیل و صلح طلبانه در داخل و بیرون کشور از برجستگی های باورهای این گفتمان بود.

 شوربختانه این گفتمان، از سوی برخی نیروهای کشور در آن روزگار مورد پذیرش و پشتیبانی قرار نگرفت و طیف و قشر روشنفکر و فرهیخته ایران در آن گام بزرگ، تنها گذاشته شدند!

 امروز و پس از گذشت سه دهه از زایش گفتمان اصلاح طلبی و در فضایی متفاوت از روح حاکم بر جامعه ایرانی از یک سو و وضعیت ناگوار اقتصادی و اجتماعی و سیاسی در ایران از سوی دیگر، این فرصت دوباره فراهم آمده است که با رشد فکری حاصل از تجربه دو دهه پس از دوم خرداد ۱۳۷۶، گفتمان اصلاح طلبی با اقبالی تدریجی و البته خاموش پذیرفته شود.

 مهم‌تر از این که پیگیر شناخت افراد ممانعت کننده و مانع‌تراشان بر سر راه گفتمان اصلاح طلبی باشیم، آن‌چه مسلم است و با درک واقعیت میدانی، امروز راهی جز حرکت در مسیر تعامل با جهان و دوری گزیدن از تکرار تجربه های تلخ و ویران کننده گذشته برای دلسوزان و کارگزاران راستگوی این مرز و بوم نمانده است.

 در پیمودن این راه بی بازگشت که می تواند به روشنایی، رونق عمومی اقتصاد، رفاه نسبی و چشم اندازهای امیدوارکننده در میان جامعه ایرانی به سرانجام برسد، نباید اجازه داد که مزاحمت های اختیاری و عامدانه و سخنان زیان‌بخش و موضع‌گیری های احساسی و شتابزده،  دستاوردهای آن را بر باد دهد!