حبیب خبر- هوشمند هوشیارزاده:

پیام تلویزیونی رهبر انقلاب در شامگاه اخیر، بیش از آنکه روایت یک تقابل نظامی باشد، بازخوانی یک آرایش جدید ملی بود؛ جایی که «بسیج» نه فقط یک نهاد، بلکه یک فرم اجتماعیِ مقاومت تعریف شد؛ مقاومتی که از میدان جنگ تا عرصه اقتصاد و دانشگاه امتداد دارد.

سخنانی که فقط گزارش یک جنگ نبود؛ بازتعریف جایگاه یک ملت بود.

جنگ ۱۲ روزه، اگرچه کوتاه بود، اما پرده‌ای را کنار زد که سال‌ها بر تحلیل‌گران داخلی سنگینی می‌کرد:

در لحظه خطر، ایران هنوز از درون منسجم‌تر از روایتی است که دشمن برایش می‌نویسد.

رهبری، پیروزی را نه در موشک و نه در رادار، بلکه در اتحاد مردم دیدند؛ مردمی که به‌رغم گلایه‌ها، اختلاف‌ها و خستگی‌های همیشگی، در لحظه‌ای که باید، در یک صف ایستادند. شاید همین بخش برای تحلیلگران خارجی غیرقابل‌ فهم است؛ اما برای ما که این خاک را می‌شناسیم، عجیب نیست:

این سرزمین در لحظه‌های سخت، عقل جمعی‌اش از هیاهوی روزمره جلوتر می‌زند.

در سخنان رهبری، «بسیج» نه یک سازمان، بلکه یک خلق‌وخو تعریف شد؛

خوی ایستادگی‌ای که از خط مقدم تا کارخانه، از آزمایشگاه تا بیمارستان، از میدان ورزش تا کلاس درس ادامه دارد.

این بازخوانی، در میانه نبردی که بیش از آنکه نظامی باشد «روایتی» است، یک پیام روشن داشت:

کسی که جامعه را روایت کند، جنگ را هم می‌برد.

ولی تیر سخنان رهبری، فقط به بیرون نشانه نرفت؛ به درون هم برگشت.

دعوت به حمایت از دولت، پرهیز از اسراف، بازسازی معنویت و تقویت آرامش اجتماعی، در کنار یک تأکید پررنگ:

«اختلاف طبیعی است، اما تفرقه مرگبار.»

این جمله، شاید مهم‌ترین پیام برای سیاست داخلی امروز ایران باشد.

جنگ ۱۲ روزه، به باور رهبری، جنگی بود که دشمنان با هدف برهم‌زدن انسجام داخلی طراحی کردند، اما نتیجه برعکس شد.

از نگاه ایشان، آمریکا و رژیم صهیونیستی نه‌تنها به اهداف نظامی خود نرسیدند، بلکه در برابر انسجام مردم ایران شکست خوردند.

در پایان این پیام، چیزهایی گفته شد که معمولاً در هیاهوی خبرها گم می‌شود:

اینکه یک کشور پس از بحران، نه با پیروزی نظامی، که با بازگشت به ریتم زندگی ترمیم می‌شود؛

با کاهش اسراف، با آرامش خانواده‌ها، با اعتماد به دولت، با دعا، با باران، با آن‌چه «نفس جمعی» می‌نامند.

این، پیام اصلی شب گذشته بود:

قدرت ملی، فرزند اتحاد ملی است.

و در دورانی که جهان پر از جنگ روایت‌هاست، این اتحاد، شاید مهم‌تر از هر پیروزی نظامی باشد.