حبیب خبر- هوشمند هوشیارزاده:

 چرا باید آنتن زنده تلویزیون بازیچه حرف های زشت یک بی ادب باشد؟

 روایتی از یک بی فکری تکرارشونده؛ از "خداداد عزیزی" تا شبکه‌ای که نمی‌خواهد یاد بگیرد!

 صداوسیما سال‌هاست از «مسوولیت رسانه‌ای»، «خط قرمز اخلاقی» و «حفظ حرمت خانواده» سخن می‌گوید؛ ولی هر بار که پای آزمون‌های راستین در میان است، خود همین نهاد، نخستین قربانیِ استانداردهایی می‌شود که برای دیگران تجویز می‌کند!

 حضور "خداداد عزیزی" در برنامه زنده شبکه ۳ ـ هم‌زمان با قرعه‌کشی جام جهانی ۲۰۲۶ ـ تازه‌ترین نمونه از این ناسازی است؛ دوگانگی که دیگر با یک «اشتباه شد» یا «میکروفن باز بود» قابل سرپوش گذاشتن نیست.

 این‌بار، مساله تنها یک کارشناس پرحاشیه نبود که طبق معمول نتوانست زبانش را مدیریت کند؛ مساله، شکستن قبح استفاده از دری وری های افزون بر ۱۸ روی آنتن رسمی جمهوری اسلامی ایران بود؛ آن هم در شبی که میلیون‌ها کودک، نوجوان، خانواده و مخاطب عادی در حال تماشای برنامه بودند!

 راستینگی تلخ این است که خداداد عزیزی آن‌گونه وراجی می‌کرد که گویی در جمع دوستان چاله میدونی اش نشسته؛ راحت، رها و بی‌پروا. ولی مسوولیت سنگین‌تر متوجه شبکه ۳ است:

 رسانه‌ای که در ظاهر در انتخاب میهمان، نه به «فرهیختگی»، نه به «تسلط رسانه‌ای»، و نه حتا به «رفتار قابل پیش‌بینی» او اهمیتی نمی‌دهد؛ تنها کافی است حاشیه‌ساز باشد تا آنتن برایش رزرو شود!

 در چنین ساختاری، عجیب نیست که یک کارشناس ورزشی تصور کند استودیو همان پاتوق قدیمی است و می‌تواند هر واژه‌ای را ـ هرقدر هم زننده ـ  بی پروا تکرار کند.

 ولی پرسش بنیادین جای دیگری است: چرا رسانه‌ای که از پلتفرم‌ها می‌خواهد اخلاق را رعایت کنند، خودش ساده‌ترین اصول حرفه‌ای را رعایت نمی‌کند؟!

 وقتی میهمانی که پیشینه رفتاری‌اش و دری‌وری گویی هایش برای همه روشن است دوباره دعوت می‌شود، وقتی نخستین تذکر جدی پس از بیان حرف های رکیک داده نمی‌شود، وقتی ترس از ترک برنامه مهم‌تر از حرمت خانواده‌ها می‌شود، دیگر مشکل، «خداداد عزیزی» نیست؛ مشکل ساختاری است که از خطا نه درس می‌گیرد نه پیشگیری می‌کند!

 در رسانه‌ای که کنترل آنتن زنده، تربیت رسانه‌ای و انتخاب میهمان حرفه‌ای جای خود را به «هیجان لحظه‌ای» و «حاشیه‌سازی قابل پخش» داده است، باید هم انتظار داشته باشد هر چند وقت یک‌بار چنین این گونه آبرویش برود!

 این پرسش همچنان پابرجاست و تا زمانی که پاسخی روشن نگیرد، این چرخه ادامه خواهد یافت:

 چه کسی در صداوسیما مسوول حفظ آبروی شنونده و بیننده است؟

 مهم‌تر از آن: چرا باید هزینه سهل‌انگاری یک رسانه را خانواده‌ها و کودکان پرداخت کنند؟

 چهره پرحاشیه خطا می‌کند، ولی مسوولیت بنیادی بر دوش رسانه‌ای است که هنوز درنیافته، اعتماد عمومی با «شرم» به دست می‌آید نه «حاشیه».