حبیب خبر- دکتر حسن دادخواه:

 در دو سه ماه گذشته از روی ضرورت با خودرو سواری از دو مسیر در جاده های کشور به سفر رفتم. وجود تونل های قدیم و جدید، نشان از کوشش ها وزارت راه و آماده بودن تجهیزات فراوان برای جاده سازی و کوتاه کردن راه ها دارد.

 برخی از این تونل ها، تا چند کیلومتر درازا دارد و بی گمان، برای باز کردن راه از دل کوه ها تلاش های توان فرسایی شده است.

 هنگام عبور و گذر از آن تونل‌ها، بی اختیار این تصور به ذهن ام می رسید که اگر در دهانه خروجی یکی از این تونل‌های دراز، به هر علت، تصادف و تصادمی رخ دهد یا به علتی دیگر، دهانه خروجی بسته شود، خودروهای داخل در آن و سرنشینان داخل در خودروها از گازهای متراکمی که از خودروها بیرون می آید و در فضای بسته تونل پخش و منتشر می شود، چه خواهند کرد و چه بلایی بر سر آنان می آید؟

 اگر یکی دو راننده دیوانه و سرخوش و متوهم، خروجی تونل را با ایستادن و ایستاندن خودروهای خویش، ببندند به گونه ای که امکان بیرون رفتن را از دیگر خودروها بگیرند، چه اتفاقی برای افراد زندانی شده در ترافیکِ داخل تونل، رخ خواهد داد؟

 اگر آن رانندگان، وسط جاده توقف کنند و به کناری نروند، چگونه می توان از آن تونل بیرون رفت؟ 

 با وجود انبوهی از خودروها، چگونه می توان دنده عقب گرفت و عقب عقب از تونل بیرون رفت یا نیروهای کمکی چگونه می توانند داخل تونل شوند و دهانه خروجی را باز کنند؟!

  وضعیت امروز جامعه ایران و نسبت خواست عمومی و یکپارچه مردم با اراده و تصمیم کادر اداره کلان کشور، دقیقا مانند و شبیه جمعیتی است که در داخل یکی از تونل های دراز با خودروهایشان محبوس و زندانی شده اند و به علت بسته و مسدود شدن دهانه خروجی تونل، همه در خودروها، بی اختیار نشسته و انتشار گازها، لحظه به لحظه آنان را به مرگ نزدیک می کند و آنانی که دهانه تونل را بسته و خود در خودروهایشان، مانند گروه کم شمار کادر اداره کننده کشور، فقط تولید گاز می کنند و اجازه بیرون رفتن از تونل را از دیگران سلب کرده اند، بی اعتنا به دیگران در فکر رسیدن به آن‌چه در سر دارند، با لجاجت و یکدندگی شاهد مرگ روز افزون مردم و کشور می شوند و حاضر نیستند خودرو خویش را به کنار جاده بیاورند و جلوی پای مردم را باز کنند.

 آنانی که تونل را با خیره سری بسته اند، گویی هیچ شباهت و همدردی با افراد پشت سر خویش ندارند و از جمعیتی که در تونل مجبور به تنفس گازها هستند، کاری جز بوق زدن و گاهی داد زدن برنمی آید!

 داخل تونل‌ها، معمولا تاریک است و جمعیت متراکم در داخل آن، یکدیگر را نمی بینند و نمی شناسند و چه بسا جرأت و شجاعت بیرون از آمدن از خودرو را ندارند و تنها همه انتظار و آرزو دارند که نفرات جلوی آنان، راه را باز کنند!