حبیب خبر- بهرام حبیبی:

با وجود افزایش ۲۰ درصدی حقوق کارمندان و بازنشستگان، تورم و گرانی‌های روزمره توان خرید مردم را کاهش داده و فاصله میان وعده‌ها و راستینگی زندگی همچنان حون مان جاری است.

 رییس مجلس شورای اسلامی می‌گوید «افزایش ۲۰ درصدی حقوق کارمندان با توجه به تورم موجود محل ایراد است» او تأکید می‌کند: «بودجه، بودجه زندگی مردم است». جمله‌ای درست، اما پرسشی جدی در پی آن شکل می‌گیرد:

 کدام تورم؟ همان تورمی که سفره مردم را کوچک کرده یا تورمی که در راهروهای مجلس هنوز اجازه ورود پیدا نکرده است؟

 راستینگی این است که تورم برای مردم عدد نیست؛ تجربه روزانه است. تورم را کارمند با اجاره‌خانه، بازنشسته با نسخه دارو، کارگر با قیمت نان و اینترنت و ... لمس می‌کند. ولی به ظاهر در سطوح بالای تصمیم‌گیری، تورم هنوز در حد «گزارش» باقی مانده؛ عددی روی کاغذ که می‌شود با آن بازی کرد، بی‌آنکه بوی معیشت بدهد!

 رییس مجلس می‌افزاید: "بودجه، بودجه زندگی مردم است." درست هم می‌گوید. ولی بودجه‌ای که افزایش حقوقش ۲۰ درصد است و تورمش چند برابر آن، بیشتر شبیه بودجه دوام آوردن است تا زندگی کردن. اگر این بودجه، بودجه زندگی مردم است، چرا نخستین بازتاب آن در سفره‌ها دیده نمی‌شود!؟

از معیشت مردم سخن گفته می‌شود؛ از حقوق کارمندان و کارگران یاد می‌شود؛ ولی باز هم نامی از بازنشستگان در میان نیست. گویی بازنشستگی در منطق برخی تصمیم‌سازان، پایان نیاز است؛ حال آنکه بازنشسته، پیشانی‌سفید همین نظام حقوق‌بگیری است و بیش از همه زیر فشار تورم خرد می‌شود.

آیا بازنشستگان جزو «مردم» محسوب می‌شوند یا از قلم افتاده‌اند؟

تورم، معیشت را تحت فشار قرار می‌دهد؛ این گزاره‌ای است که امروز دیگر بدیهی است. اما مساله آنجاست که اعتراف به فشار تورم، بدون اصلاح درست سیاست‌ها، تنها یک ژست همدلانه است.

 اگر تورم پذیرفته شده، چرا افزایش حقوق همچنان دستوری و کمینه است!؟ چرا فاصله میان دستمزد و هزینه زندگی هر سال ژرف‌تر می‌شود!؟

مسأله اینجاست که برخی کارگزاران، هرچند از «بودجه زندگی مردم» سخن می‌گویند، ولی خود در تاریکی معیشت زندگی نمی‌کنند. آن‌ها می‌توانند درباره تورم تحلیل ارایه دهند، ولی مردم ناچارند آن را تحمل کنند. فاصله همین‌جاست؛ فاصله میان دیدن و زیستن.

امروز رییس مجلس می‌گوید:" افزایش ۲۰ درصدی حقوق محل ایراد است." مردم سال‌هاست می‌گویند زندگی محل ایراد است. اگر این دو صدا به هم نرسد، بودجه همچنان سندی خواهد بود برای اداره دولت، نه برای نجات معیشت.

البته یک خواسته روشن باقی می‌ماند:

اگر بودجه، بودجه زندگی مردم است، بانگ همه مردم باید در آن شنیده شود؛ کارمند، کارگر و بازنشسته، نه گزینشی و نه دوره ای.

آقای قالیباف! تورم با تصمیم عادلانه مهار می‌شود نه با سخنرانی!

بی گمان اگر شما نامی از بازنشستگان در سخنان تان نیامده یا خبرگزاری ایسنا از قلم انداخته یا اینکه آنان را جزو توده مردم دانسته اید و دیگر لزومی ندارد که از همه گروه های حقوق بگیر از جمله بازنشستگان نام ببرید. چرا که برخی از کارگزاران به جای تک بند"زگهواره تا گور دانش بجوی" شیفته ریاست  جستن ز گهواره تا گور هستند و برای شان بازنشستگی مفهومی ندارد!