حبیب خبر- منوچهر برون:

 در روزگاری که بسیاری از مشاغل سنتی زیر سایه اقتصاد نفتی کم‌رنگ شده‌اند، هنوز هم صدای زنگوله گوسفندان در دشت‌های خوزستان نویدبخش رونق و پایداری است.

 دامداری، این حرفه ریشه‌دار، نه‌تنها بخشی از فرهنگ معیشتی جنوب به شمار می‌رود، بلکه می‌تواند یکی از ستون‌های استوار اقتصاد منطقه باشد؛ اگر آن را جدی بگیریم و علمی پیش ببریم.

 چندی پیش، یکی از دوستان هم‌دانشگاهی ما که سال‌ها در کسوت فرهنگی خدمت کرده بود، پس از بازنشستگی به زادبوم خود بازگشت.

 او خانه‌ای در یکی از روستاهای حوالی قلعه‌تل خرید و با نگاهی آینده‌نگر، به پرورش دام سبک به‌ویژه گوسفند نژاد افشاری روی آورد. انتخابش تصادفی نبود؛ افشاری از نژادهای اقتصادی، پربازده و سازگار با شرایط اقلیمی ایران است. امروز، لبخند رضایت او نشان می‌دهد که بازگشت به تولید، اگر آگاهانه باشد، می‌تواند هم عزت‌آفرین باشد و هم درآمدزا.

 این تجربه، نمونه‌ای کوچک از ظرفیتی بزرگ در خوزستان است. استانی که با تنوع اقلیمی، مراتع گسترده، دسترسی به بازار مصرف و پیشینه دامپروری، می‌تواند به یکی از قطب‌های مهم دام و طیور کشور تبدیل شود. با این حال، واقعیت این است که دامداری در بسیاری از مناطق هنوز به شیوه سنتی و کم‌بازده اداره می‌شود و از فناوری، آموزش و زنجیره ارزش منسجم بهره کافی نمی‌برد.

 از منظر اقتصادی، توسعه دام و طیور چند پیامد مهم دارد:

نخست، تأمین امنیت غذایی و کاهش وابستگی به واردات محصولات پروتئینی.

دوم، ایجاد اشتغال پایدار در روستاها و جلوگیری از مهاجرت بی‌رویه به شهرها.

سوم، فعال شدن صنایع وابسته مانند خوراک دام، کشتارگاه‌ها، صنایع لبنی و بسته‌بندی.

و چهارم، افزایش درآمد خانوارهای روستایی و تقویت اقتصاد محلی.

اما برای آنکه دامداری واقعاً به «نگین اقتصاد خوزستان» بدل شود، چند پیش‌شرط ضروری است: آموزش دامداران، اصلاح نژاد و بهبود بهره‌وری، حمایت‌های بیمه‌ای و تسهیلاتی هدفمند، مدیریت منابع آب و مرتع، و مهم‌تر از همه، ایجاد بازار منظم و عادلانه برای فروش محصولات.

دامداری موفق امروز، دیگر تنها به تعداد دام وابسته نیست؛ به دانش، مدیریت و پیوند با بازار وابسته است. همان‌گونه که دوست فرهنگی ما دریافت، بازگشت به تولید وقتی ثمربخش است که با نگاه علمی و اقتصادی همراه باشد.

خوزستان اگر بخواهد آینده‌ای متوازن و پایدار داشته باشد، باید در کنار صنایع بزرگ، به اقتصاد مردمی و مولد نیز میدان دهد. در میان این ظرفیت‌ها، دامداری می‌تواند همچنان بدرخشد؛ چون نگینی بر پیشانی اقتصاد جنوب.